Υπόθεση Στυλιανού: Λογοθεραπεύτρια καταθέτει για ξυλοδαρμό, πείνα και ποντίκια στο σπίτι
Η λογοθεραπεύτρια του Στυλιανού κατέθεσε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας για ξυλοδαρμό, πείνα και άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η μάρτυρας βούρκωσε, διακόπτοντας προσωρινά τη διαδικασία.
«Εν γίνεται κυρία να γίνεις η μάμμα μου;» — Συγκλονιστικές αποκαλύψεις στη δίκη Στυλιανού
Η λογοθεραπεύτρια του Στυλιανού κατέθεσε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ότι το παιδί της ζητούσε «αμέτρητες φορές» να γίνει η μητέρα του. Σύμφωνα με το Philenews, στη γραπτή κατάθεση που είχε καταγράψει το 2020, το παιδί ρωτούσε επανειλημμένα: «Εν γίνεται κυρία να γίνεις η μάμμα μου;». Αναφερόμενη στις παρακλήσεις αυτές, η μάρτυρας βούρκωσε στο δικαστήριο και η διαδικασία διακόπηκε προσωρινά, για να μπορέσει να συνεχίσει την κυρίως εξέτασή της.
Κατά τη συνέχιση της δίκης, η λογοθεραπεύτρια — μάρτυρας κατηγορίας — αποκάλυψε την εικόνα ενός παιδιού που, σύμφωνα με όσα της εμπιστευόταν, περνούσε τις νύχτες εργαζόμενο στη φάρμα, πήγαινε νηστικό στο σχολείο και βρισκόταν σε διαρκή φόβο απέναντι στον πατέρα του.
«Σκεφτείτε να σας κυνηγά ένα λιοντάρι»
Περιγράφοντας τις μαθησιακές δυσκολίες του Στυλιανού, η μάρτυρας ανέφερε ότι παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα στην έκφραση, εξαιρετικά φτωχό λεξιλόγιο και σημαντικές αδυναμίες στον γραμματισμό. Ιδιαίτερα συγκλονιστική ήταν η παρατήρησή της ότι «οι μόνες ομάδες λεξιλογίου που γνώριζε ήταν τα ζώα της φάρμας».
Ερωτηθείσα από την κατηγορούσα αρχή Έλενα Κωνσταντίνου για τις συνθήκες που επηρέαζαν τη μάθησή του, η λογοθεραπεύτρια χρησιμοποίησε χαρακτηριστική παρομοίωση: «Σκεφτείτε να είστε μέσα σε μια ζούγκλα, να σας κυνηγά ένα λιοντάρι και να πρέπει να λύσετε μια μαθηματική εξίσωση». Εξήγησε πως ένα παιδί σε διαρκή φόβο και πανικό αδυνατεί να συγκεντρωθεί.
Νύχτα στις «λαξιές» μετά από ξυλοδαρμό
Η μάρτυρας έκανε ιδιαίτερη αναφορά σε περιστατικό κατά το οποίο ο Στυλιανός, όπως της εξομολογήθηκε, έφυγε από το σπίτι έπειτα από ξυλοδαρμό από τον πατέρα του και περπάτησε ολόκληρη τη νύχτα μέσα στις «λαξιές» ως το σχολείο. Όταν έφτασε, ήταν εξαντλημένος, με ολοκόκκινα μάτια.
Την ίδια ημέρα, η μητέρα του είχε εμφανιστεί στο σχολείο μαζί με τα δύο μικρότερα παιδιά της. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, εξέφρασε φόβο ότι ο σύζυγός της θα πήγαινε εκεί για να τους χτυπήσει. Μετά το περιστατικό ενημερώθηκε το Γραφείο Ευημερίας, η μητέρα και τα παιδιά μεταφέρθηκαν στον αστυνομικό σταθμό και ο Στυλιανός έδωσε οπτικογραφημένη κατάθεση.
«Ο τζίηρης μου έδερε με, με το κολάνιν ψές»
Διαβάζοντας τη γραπτή κατάθεσή της, η μάρτυρας αναφέρθηκε και σε άλλα περιστατικά βίας. Ο Στυλιανός της είχε πει κάποια στιγμή: «Ο τζίηρης μου έδερε με, με το κολάνιν ψές». Ερωτηθείσα από την κατηγορούσα αρχή, η λογοθεραπεύτρια διευκρίνισε ότι όταν σήκωσαν τη φανέλα του, διαπίστωσαν μαύρα, διαγώνια σημάδια στην πλάτη του — μώλωπες που, κατά την εκτίμησή της, ταίριαζαν με όσα της είχε περιγράψει το παιδί.
Σε άλλη περίπτωση, ο Στυλιανός της έλεγε «Κυρία, φοούμαι πολλά τον παπά μου» και ότι προσπαθούσε να τον υπακούει για να μη δέχεται χτυπήματα.
Εξανθήματα, ακαθαρσίες και ακατάλληλα ρούχα
Η μάρτυρας περιέγραψε τον Στυλιανό ως παιδί που πήγαινε στο σχολείο ατημέλητο — με λερωμένα ρούχα, μαυρισμένα χέρια, νύχια και δόντια, και έντονη δυσοσμία. Τα ρούχα και τα παπούτσια δεν ήταν στο μέγεθός του. Ανέφερε επίσης ότι θυμόταν μόνο μία φορά τον Στυλιανό φρεσκολουσμένο και ότι ο ίδιος της το ανακοίνωσε με χαρά.
Τα χέρια του είχαν γεμίσει εξανθήματα, τα οποία το παιδί απέδιδε στα ζώα, ενώ της έλεγε ότι οι γονείς του δεν τον έπαιρναν στον γιατρό. Η μάρτυρας περιέγραψε τα εξανθήματα ως μεγάλα και κόκκινα, με το παιδί να λέει: «Είπα της μάμμας μου και δεν με παίρνει».
«Εν έφαα εψές, πεινώ» — Ποντίκια και χαλασμένο ψυγείο
Σύμφωνα με τη μάρτυρα, ο Στυλιανός της ανέφερε ότι στο σπίτι κυκλοφορούσαν ποντίκια, το ψυγείο ήταν χαλασμένο και συχνά δεν υπήρχε φαγητό. Σε κάθε μάθημα της έλεγε πως ήταν νηστικός και εξαντλημένος: «Εν έφαα εψές, πεινώ. Εδούλευκα στη μάντρα ούλλη νύχτα, εσάριζα, άρμεγα τες τσούρες».
«Το σχολείο ήταν το λιμάνι του»
Παρά τα όσα βίωνε, η λογοθεραπεύτρια ανέφερε ότι ο Στυλιανός είχε επιθυμία να μάθει. «Μάθε με να γράφω και να διαβάζω, θέλω να γίνω κάτι», της έλεγε. «Το σχολείο ήταν το λιμάνι του», σημείωσε, εξηγώντας ότι είχε βελτιωθεί μαθησιακά, χωρίς όμως, κατά την εκτίμησή της, να αλλάξει η εικόνα παραμέλησης.
Σε ερώτηση για τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, ανέφερε ότι, παρά την ενημέρωση που είχε γίνει, η ίδια δεν είχε ποτέ συνομιλήσει με λειτουργό τους.
Η γενική διαπίστωσή της, βασισμένη σε όσα ο Στυλιανός της είχε κατά καιρούς εμπιστευτεί, ήταν ότι βίωνε δύσκολες στιγμές χωρίς συμπαράσταση και αγάπη από τη μητέρα του. Για τον πατέρα του κατέθεσε ότι τον ξυλοκοπούσε, του φώναζε και τον έβριζε, ενώ τον είχε μόνιμα ως εργάτη στη φάρμα. «Για τον Στυλιανό ο πατέρας του ήταν ο φόβος και τρόμος», κατέληξε, προσθέτοντας ότι οι αρμόδιοι φορείς γνώριζαν όσα τους είχαν μεταφέρει οι άνθρωποι που βρίσκονταν κοντά στο παιδί.
Κλείνοντας την κατάθεσή της, η μάρτυρας είπε: «Δυστυχώς έπρεπε να χαθεί ο Στυλιανός για να αντιληφθούνε κάποιοι τι έπρεπε από την αρχή να πράξουν».
Source: Philenews