Δολοφονία στο Παρίσι του '68: Νέο βιβλίο αμφισβητεί τον θρύλο Αλέν Ντελόν
Νέο βιβλίο ανασύρει την άλυτη δολοφονία του σωματοφύλακα Στέβαν Μάρκοβιτς, για την οποία ο Ντελόν είχε κατονομαστεί ως «10.000% υπεύθυνος».
Η άλυτη υπόθεση που στοιχειώνει τη μνήμη του Αλέν Ντελόν
Τον Οκτώβριο του 1968, μια σορός τυλιγμένη σε πλαστικό εντοπίστηκε στην άκρη ενός δρόμου έξω από το Παρίσι. Το θύμα ταυτοποιήθηκε ως ο Στέβαν Μάρκοβιτς, 31χρονος Γιουγκοσλάβος με ποινικό μητρώο, του οποίου η τελευταία καταχωρισμένη διεύθυνση ήταν η έπαυλη του κινηματογραφικού αστέρα Αλέν Ντελόν στη Rive Droite. Εξήντα χρόνια αργότερα, η υπόθεση παραμένει επίσημα άλυτη. Το νέο βιβλίο «Murder in Paris '68» του Έντουαρντ Τσίζολμ, για το οποίο κάνει λόγο το In.gr, διεκδικεί απαντήσεις.
Ο Μάρκοβιτς δεν ήταν απλώς γνωστός του σταρ. Ήταν η σκιά του — σωματοφύλακας, λακές και, σε πολλά γυρίσματα, ο σωσίας που χρησιμοποιούσε ο Ντελόν για σκηνές που δεν ήθελε να γυρίσει ο ίδιος. Την εποχή της δολοφονίας, ο ηθοποιός βρισκόταν στο Σεν Τροπέ για τα γυρίσματα του θρίλερ «La Piscine» του Ζακ Ντερέ, μαζί με την πρώην σύντροφό του Ρόμι Σνάιντερ. Το άλλοθί του θεωρήθηκε ακράδαντο.
Σύντομα, ωστόσο, εμφανίστηκε ο αδελφός του Μάρκοβιτς με επιστολή που είχε συντάξει το θύμα πριν από τον θάνατό του. Το κείμενο ήταν αποκαλυπτικό: «Για όλες τις αναποδιές μου, μιλήστε στον Αλέν Ντελόν, ως τον 10.000 τοις εκατό υπεύθυνο. Ο συνεργάτης του είναι ο Φρανσουά Μαρκαντονί, Κορσικανός, πραγματικός γκάνγκστερ. Για τα υπόλοιπα φταίει η Ναταλί — η σύζυγος του Αλέν. Μην της μιλήσετε ποτέ, είναι η μεγαλύτερη ψεύτρα στον κόσμο».
Μετά τη δημοσιοποίηση της επιστολής, το σκάνδαλο ξέσπασε. Η αστυνομία συγκέντρωσε πιθανά κίνητρα: μήπως ο Ντελόν ζήλεψε για τη σχέση του Μάρκοβιτς με τη σύζυγό του, την ηθοποιό Ναταλί Ντελόν; Μήπως ο σωματοφύλακας επιχείρησε να εκβιάσει τον εργοδότη του με μυστικές φωτογραφίες από όργια της υψηλής κοινωνίας — φωτογραφίες στις οποίες, σύμφωνα με τις έρευνες, εικονιζόταν και η σύζυγος του τότε πρωθυπουργού; Ή μήπως η δολοφονία απέκρυψε μια πιο στενή, προσωπική σχέση μεταξύ των δύο ανδρών;
Ο Τσίζολμ, γράφοντας σε πρώτο πρόσωπο με κοφτές, νουάρ προτάσεις, δίνει νέα πνοή σε μια υπόθεση που απειλούσε να συμπαρασύρει ισχυρούς κόσμους: τον γαλλικό κινηματογράφο, τον εγκληματικό υπόκοσμο του Παρισιού και τη γαλλική προεδρία. «Ο Ντελόν είχε αυτό το εφέ — στους άνδρες, στις γυναίκες. Μια ομορφιά που έβγαζε τους ανθρώπους εκτός ισορροργίας. Τους έκανε να κάνουν πράγματα», γράφει ο συγγραφέας.
Οι περιγραφές του είναι κινηματογραφικές. Το αρχηγείο της αστυνομίας αποδίδεται ως «έξι όροφοι γραφειοκρατίας, με παρκέ δάπεδα που μυρίζουν τσιγαρίλα». Οι δικές του έρευνες, παράλληλες με την ανασύνθεση των ιστορικών γεγονότων, προσδίδουν στην αφήγηση σύγχρονο παλμό.
Η υπόθεση Μάρκοβιτς χρησιμεύει στον Τσίζολμ ως εφαλτήριο για να αποτυπώσει τη ριζικά μεταβαλλόμενη Γαλλία της δεκαετίας του 1960, καθώς περνούσε από τη μεταπολεμική στωικότητα του Ντε Γκωλ σε ηδονιστικούς, υλιστικούς καιρούς. Οι σελίδες του βιβλίου ταξιδεύουν από την κρεβατοκάμαρα του πρωθυπουργού στις φοιτητικές διαμαρτυρίες της Σορβόννης, από τα κινηματογραφικά σετ της Ριβιέρας στις εγκληματικές φωλιές της διαβόητης γαλλικής μαφίας, της Le Milieu. «Όταν συνάντησα για πρώτη φορά την υπόθεση Μάρκοβιτς σε μια παρισινή εγκληματολογική βιβλιοθήκη στο Καρτιέ Λατέν, νόμιζα ότι ήταν μια ταινία του Ντελόν που δεν είχα δει. Ένας δολοφονημένος σωματοφύλακας, ο εγκληματικός υπόκοσμος, ένας μελλοντικός πρόεδρος, διεφθαρμένοι κατάσκοποι», σημειώνει ο ίδιος.
Στο επίκεντρο του βιβλίου βρίσκονται οι παράλληλοι βίοι δύο ανδρών που έμοιαζαν πολύ: δύο γοητευτικοί outsider, σχεδόν ίδιας ηλικίας, που αποτινάξαν τα δύσκολα παιδικά τους χρόνια και βρήκαν τον δρόμο τους στην ελίτ μιας Γαλλίας που έφλεγε. Ο ένας κατέληξε θεός. Ο άλλος βρέθηκε τυλιγμένος σε πλαστικό στην άκρη ενός δρόμου.
Ο ίδιος ο Ντελόν, που απεβίωσε το 2024 σε ηλικία 88 ετών, έλεγε σε όλη την καριέρα του: «Είμαι οι χαρακτήρες μου». Η φράση αποκτά ανησυχητική χροιά, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο ρόλος που τον έκανε σταρ το 1960 — στην πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του «The Talented Mr Ripley» της Πατρίσια Χάισμιθ — ήταν αυτός του κοινωνιοπαθούς δολοφόνου Τομ Ρίπλεϊ. Η ψυχρή γοητεία που τον ανέδειξε σε εικόνα της Νουβέλ Βαγκ, σύμφωνα με τους New York Times, θα μπορούσε εξίσου να περιγράψει κάτι πιο σκοτεινό από μια κινηματογραφική ερμηνεία.
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν τον αποκάλεσε, μετά τον θάνατό του, «ένα γαλλικό μνημείο». Το «Murder in Paris '68» αντιπαραθέτει σε αυτόν τον τίτλο ένα ερώτημα που παραμένει, μισό αιώνα μετά, χωρίς επίσημη απάντηση.
Source: In.gr